Home

Cafer Baba Zindani Sufipath Istanbul, Capital of Culture Oostenrijksche Sultanmarsch Sufipath Istanbul, Capital of Culture Oostenrijksche Sultanmarsch MokumTV of Amsterdam

Het Sufipad

Mensen zijn de eeuwen door, in verschillende culturen en streken, in tijden van vrede op pad gegaan naar bijzondere plekken. En dan heb ik het niet over handelaren langs de Zijderoute, maar over reizigers die meestal met een beperkt budget naar oorden trekken waar op rituele wijze iets gevierd wordt dat bijdraagt aan hun geluk en besef van identiteit.

Het christelijk weekblad Tertio bracht medio mei 2009 het dossier ’Heilzaam pelgrimeren’ waarin dieper wordt ingegaan op de impact van bedevaarten op gezondheid.

Auteur Jos Vranckx meent dat de rol van zingeving bij ziekte schromelijk wordt verwaarloosd in de reguliere gezondheidszorg. De grote meerderheid van het sociologische en godsdienstpsychologische onderzoek toont aan dat een geïntegreerd geloof oriëntatiepunten biedt voor een gezondere levenswijze.

Voor de meeste bedevaarders is niet het waarheidskarakter van het geloof bepalend, evenmin als de authenticiteit van de wonderen, maar wel de authenticiteit van de beleving.

Het mooie is, dat dit soort rezigers hun geld voornamelijk in de lokale economie stoppen. Pelgrims zijn goud voor de kleine bedrijfjes, pensions, hotelletjes, en restaurantjes.

Home

Dat een bedevaart goed kan zijn voor gezondheid en dat er af en toe zelfs een medisch onverklaarbare genezing gebeurt, kan niet worden ontkend, aldus Vranckx. Geloof en hoop maken medische wonderen mogelijk, meent de auteur. Geloofsexpressie met ruimte voor emoties, inkeer, samenhorigheid, stilte en gebed kunnen mensen innerlijk versterken en onrechtstreeks genezend werken.

Sufipath stam for Zwarte Haan (Black Cock) in Het Bildt, Frisia, the Netherlands.Het Sufipad kent een Oostelijke en een Westelijke tak. Maar of je nu in Zwarte Haan aan de Friese Bildtdijk of in Balkh in Noordoost Afghanistan begint, beiden voeren naar het heiligdom van Mevlana Rumi. Waarbij de oostelijke tak de tocht van Mevlana zelf naar het oude Iconium volgt. De oostweg naar het Turkse Konya wordt daarom ook wel het Mevlanapad genoemd, terwijl de westelijke tak deels bestaat en aansluiting vind op bestaande routes en ook de Shams of Tabriz-route wordt genoemd. Shams was de man aan wie Mevlana volgens eigen zeggen alle spirituele kennis te danken had. Volgens Shams is de tocht van de bedevaart zelf en nieteens zozeer de bestemming die een gemeenschap van reizigers schept. Verenigd vanwege de sportieve spirituele uitdaging. Naar de Via Comitis

Sufipass and map of Turkey

Op het Sufipad zul je ontdekken dat je meer bent dan een toerist die ergens heen vliegt. Om zo te kunnen ontdekken dat je over verschillen in religieuze denominatie, geheel in de geest van Mevlana zelf, pas kunt oordelen na een tijdelijke ontkenning van de vertrouwde regels, verhoudingen en maatschappelijke verbanden.

Op pad zijn schept een tijdelijk verbond tussen mensen dat sterk kan afwijken van de sociale verbanden waarin we gewoonlijk leven.

Op het Sufipad is het niet de bestemming, maar de tocht die iemand tot Zoeker maakt die een reis wil voltooien. Dat brengt mensen dichter bij elkaar. Al is het maar om ervaringen uit te wisselen. Niet alleen spirituele ervaringen. Ook zaken als waar je goedkoop kunt overnachten, waar de weg minder modderig is, zul je tijdens de tocht met andere te delen. Onderweg ben je niet alleen op weg naar heil of heiligheid, maar ook naar jezelf en anderen.

Begrippen als bedevaart en pelgrimage kunnen worden gebruikt om het Sufipad te omschrijven. In veel talen bestaat er slechts één woord voor: pilgrimage (Engels), pèlerinage (Frans) of pellegrinaggio (Italiaans). Maar in het Nederlands en het Duits (Wallfahrt en Pilgerfahrt) is er een nuanceverschil. Bij een bedevaart ligt de bestemming vast: iemand gaat op bedevaart naar een bepaalde plaats.

Klaar voor de wegBij een pelgrimage hoeft dat niet zo te zijn. De peregrinus in de Romeinse tijd was een ongebonden vreemdeling, die geen Romeins burgerrecht bezat. De Latijnse bijbelvertalers gebruikten het woord peregrinatio als aanduiding voor het op weg zijn naar een genadeoord.

Zowel bij de sufi's als in het christendom is er een rijke literaire traditie waarin de pelgrimage als metafoor wordt gebruikt voor het menselijk leven, waarvan het eindpunt ook verborgen is en de aankomst op de plaats van bestemming onzeker.

De gelijkenis tussen Sufipad en de Camino de Santiago is evident. Beide pelgrimsroutes zijn eeuwen oud. De refugio aan de Camino is de kervansaray aan het Sufipad. Zowel aan de Camino als langs het Sufipad wordt gestempeld. Alleen met de benodigde stempels krijg je aan het einde van de route een bewijs dat je de tocht hebt volbracht.

Stamps collected on the Sufipath to Konya

En toch zijn beide routes verschillend. Toen Mevlana Rumi stierf, ruzieden de moslims, joden en christenen over de eer hen naar zijn graf te mogen dragen. Ongeveer in dezelfde tijd gingen de Spaanse katholieken aan hun Santiago woeste moordzucht toedichten. Vooral nadat de overwinningen op de moslims in Castilia door de kerk officieel werden toegeschreven aan het persoonlijk ingrijpen van Santiago,. En zijn erenaam Moren-slachter werd. Tegenwoordig probeert men de beelden van de sint die te paard de Noord Afrikanen vertrapt discreet af te dekken. De koppen van de afgeslachte Moren gaan vaak schuil achter een dichte laag plastic bloemen.

De Camino eindigde in Finesterrae, op het strand iets voorbij Santiago. Wat destijds gold als het einde van de wereld. Ging je verder, zou je van de aarde vallen. Vandaar de naam Finis Terrea, het Einde van de Aarde. Het graf van de oprichter van de Wervelende Derwishen in Klein Azie was niet het Einde van de Wereld, zoals Finesterrae bij Santiago, Komende vanuit het westen trokken de Sufi's na Istanbul en het graf van Mevlana Rumi in Konya te hebben bezocht vaak verder naar de heiligdommen van Jeruzalem, Medina of Mecca.

Sufiweg vonaus DeutschlandNadat Ataturk in 1925 sufisme en alles wat daarmee samenhing verbood, leek het bestaan van deze Sufiroute bijna te zijn vergeten. Tot op 5 mei 2003 het herstel als alternatief voor de Camino naar Spanje werd geopperd tijdens het III International Mevlana Congress in Konya, Turkije.

De Westerse tak van de Sufiroute is een rekonstruktie van de oude pelgrimswegen die vanaf de middeleeuwen uit Europa naar Konya liepen.

De belangstelling voor het Sufipad kreeg een belangrijke impuls nadat de Haarlemse bisschop Jos Punt op dinsdag 10 april 2007 voor het eerst in de geschiedenis de speciale bisschopszegen voor Santiagogangers aan een sufi-moslim verleende.

Op dezelfde historische dag in eeuwenoude geschiedenis van deze belangrijke christelijke bedevaart, maakte drs. Veyis Güngör bekend dat het nu ook tijd werd de Sufi-camino, die als activiteit al in 2003 werd gelanceert, serieus ter hand te nemen als Europese wandelroute.

Güngör: Dat is min of meer de tocht die de toen 24-jarige Graaf Dirk III van Holland in het jaar 1005 maakte. Dat jaar bezocht hij Istanbul, Konya en Antakya. Niet als kruisvaarder, zoals zijn nakomelingen als Floris II zouden doen, maar als vreedzame pelgrim. Op weg naar Palestina. Waarmee Dirk III de oudst bekende Nederlandse bezoeker aan het huidige Turkije is.

De datum is niet onomstreden. Beke noemt 1030 als het jaar van Dirks legenadrische tocht. En er zijn aanwijzingen dat dit de tweede keer was dat hij het Heilig Graf bezocht.

Bestel de reisgids IstanbulDirk III volgde ongetwijfeld de vaste route via Keulen, Regensburg, Edirne, Istanbul en Konya. Grote delen van deze tocht zijn te reconstrueren. Maar regelmatig doeden zich alternatieve reismogelijkheden voor. Reisde Dirk na Regensburg over de Alpen naar Venetië, waar hij inscheepte naar de oude stad Ragusa (Dubrovnik)? Het was een vaak gebruikte route. Dubrovnik bleeft tot twee eeuwen na de komst van Dirk III een Byzantijnse havenstad. Uiteindelijk zo belangrijk voor deze tocht en de handel, dat Dubrovnik in 1205 werd veroverd door Venetië. Van hier zou Dirk verder naar Adrianopel (Edirne) kunnen zijn getrokken.

Waar het graf van de apostel Jacobus in Noord Spanje het einddoel is van de Camino de Santiago, zo voert het Sufipad naar de laatste rustplaats van Mevlana Rumi in het Turkse Konya. En er zijn plaatsen waar het Sufipad en de Camino de Santiago elkaar kruisen. Maar ook opgaan in lange-afstans-paden als de Via Comites, het historische Sultanspad of de Österreichische Sultanmarsch.

Voorzien van een boodschap van bisschop Punt voor de moslims gaat Sedat Çakir op weg naar Santiago de Compostela.
Bisschop Punt en Soefi Sedat

Ga naar het (Engelstalig) Sufipath forum:
http://sufipath.activeboard.com/

 

Muradiye - Edirne

Muradiye Moskee


ISTANBUL


Volgens de volkstelling van 2000 waren er 2691 actieve moskeeën in Istanbul. Dit buiten de honderden tomben en andere heilige plaatsen. Waaronder die van de Sahabe (De metgezellen van de Profeet Mohamed) en een aantal opmerkelijke Sufiheiligen als Cafer Zindanı. Zie de complete lijst van de Istanbulse Tombes

Istanbul is eeuwenlang het centrum van religie. De eerste moskee werd gebouwd in Kadikoy op de Aziatische zijde van de stad, die door de Osmanen in 1353 werd veroverd. De eerste moskee aan de Europese kant van Istanbul werd gebouwd in de Rumeli Castle in 1452.

Istanbul was het definitieve zetel van het islamitisch kalifaat vanaf 1517 tot het kalifaat in 1924 door Ataturk werd afgeschaft. Hetgeen tot ver buiten de grenzen van het voormalige Osmaanse Rijk tot heftige onlusten en protesten tegen de Turken leidde. Als Zetel van het Kalifaat herbergde Istanbul de belangrijkste islamitische relikwieen, waaronder de topstukken, bestaande uit de persoonlijke bezittingen van de profeet Mohamed en de eerste kaliefen, Ze worden tot vandaag de dag bewaard in het Topkapi Paleis, de Eyup Sultan moskee en in verscheidene andere moskeeën van Istanbul.

IN HET TOPKAPI PALEIS

  • De schedel van Johannes de Doper

  • Voetafdruk, vaandel, mantel, brief, zegel en verschillende baardharen van de profeet Mohamed.

  • Zwaarden en kledingstukken van de Eerste Vier Kaliefen van de Islam: Abu Bakr, Osman, Omar en Ali.

SULTAN AHMED (BLAUWE MOSKEE)

  • Fragment van de Zwarte Steen van Mekka.

Een stuk van de allerheiligste Zwarte Steen van de Kaaba van Mekka bevind zich in de Sultanahmet Moskee, gebouwd aan het begin van de 17 e eeuw op bevel van Sultan Ahmed I.


Tombe Baba Cafer Zindanı (Eminönü)


  • Baba Cafer Tombe, Zindan Han'ın içindedir. / EMİNÖNÜ
    Seyyit Cafer Baba Zindanı leefde in de tijd van de Abbasieden kalief Harun el-Rashid (789-809). Het heiligdom bevond zich in de stadsmuren van Istanbul, in de gevangenistoren naast de Zindankapı-poort aan de Gouden Hoorn. Deze gevangenis (Zindan) heeft vanaf de Byzantijse tijd tot het jaar 1831 dienst gedaan. Vanuit deze gevangenis grenzend aan de zee werden duizenden criminelen geëxecuteerd. Ook werden hier gevangengenomen vrouwen levend met stenen aan hun voeten in zee geworpen.

De Baba Cafer Zindanı Türbe was oorspronkelijk een waterput, waarover met houten vloer was geplaats en een ijzeren hek over het graf. Via vijf kleine gaatjes in het dak viel hier licht binnen. Het bezoeken van dit heiligdom was een beetje spookachtige aangelegenheid. Stoute kinderen werden vroeger steevast met een kaars de duistere galerij ingestuurd om bij de schaarse flikkering de kerker met het graf van Cafer op te zoeken om er de dua (een beschermingsformule) te zeggen. De cultus rond het graf van Cafer Zindanı was bijzonder populair onder gevangenbewaarders en Sufi's van de Sıddıkiye Tarikat.

Cafer ZindaniEvliya Çelebi en Hoessein Hafez geven enige informatie over het leven van Seyyit Cafer de Kerkerheilige.
Cafer was geboren in Bagdad. In de Byzantijnse periode hadden de moslim-Arabieren uit de buurt Samatya een conflict met de inheemse Grieken. Er werden tientallen moslims gedood, hun lichaam bleven dagen lang in de straten liggen. Seyid Cafer was als ambassadeur van de kalief naar de keizer in Istanbul gekomen met het verzoek om te stoppen met dit geslacht, en de lijken te mogen begraven. Vanwege dit verzoek werd Cafer in de gevangenis gegooid. Op wonderbaarlijke wijze weet Cafer zich steeds te ontdoen van zijn kettingen. Maar de gevangenisbewaarder weet hem keer op keer te vatten. Zonder de soldaten van zijn vluchtpoging op de hoogte te brengen, wat hem zeker de kop zou hebben gekost. Uiteindelijk wordt Cafer door een soldaat in bed zijn gewurgd.
Normaal zou zijn lijk voor de honden zijn geworpen, maar de gevangenisbewaarder is inmiddels moslim geworden, en deze Ali begroef Seyyit Cafer in het geheim in een van zijn kerkers.
Hierdoor was Cafer de allereerste moslim die in de latere hoofdtad van het Kalifaat werd begraven. De volgelingen van Cafer verenigde zich op plaatsen die Siyah-Chal werden genoemd, letterlijk Perzisch voor "Zwarte Put" en het gebruikelijke woord in de Perzische taal voor "kerker".

Het graf van Cafer de Kerkerheilige werd een plaats van wonderen. Kinderen van drie tot vier jaar die er niet in slaagden te lopen, werden voor genezing naar het graf van Cafer gebracht. Maar het werd ook de plek waar ondeugende jongens, of knapel die maar niet wilden deugen naar toe werden gebracht. Om daar op slag te veranderen in correcte knapen. Maar dit nu kwam door de afschrikwekkende dreiging met de gevangenis of door de magische uitstraling van het graf?

In het Osmaanse Istanbul werden overspel en prostitutie gezien als de belangrijkte oorzaken voor cholera en pest. En strikt vervolgd. Voor de hoeren in de de kerker werden gegooid, werd minitieus de datum van opnamen en plaats van misdrijf genoteerd. Zo kennen we de straten, buurten en zelfs de binnenplaatsen van moskeeen waar deze vrouwen opereerden tot ze werden gearresteerd. Ze werden opgesloten, tot de Imam van de vrouwen in de prostitutie aan de politie melde dat zij berouw hadden getoond. Berouw en de verklaring van een eerbiedwaardige imam maakte het mogelijk dat ze op borgtocht werden vrijgelaten. Er werden ook imams veroordeeld en in ballinschap gezonden, omdat ze zich lieten betalen voor hun getuigenis.

In 1826 werd de naam van de stadspoort met gevangenis veranderd in Bab-ı Cafer.

In 1881 werd het kerkerheiligdom geheel gerenoveerd. Naast familieleden van gevangenen die bij Seyid Cafer om hulp komen smeken, zoeken rond die tijd ook vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen hun heil bij Baba Cafer. Ze laten bundeltjes babykleding achter bij het graf, die ze weer ophalen als ze hun eerste kind hebben gekregen. Dan branden ze kaarsen om Seyyit Cafer Zindanı te danken.

In 1924 ging het heiligdom op slot. Later zou een inscriptie op de toegansdeur in Latijns alfabet worden aangebracht die met de vermelding 1298 (1881) als bouwjaar van de rechthoekige Baba Cafer Türbe. In 1990 werd begonnen met een tien jaar durende restauratie van het graf van Vader Cafer van de Kerker door het ministerie van Cultuur. Nu verlichten kroonluchters de ooit duistere kerker en is de bodem bedekt met tapijt.
De bovenste etages van deze historische gevangenis met heiligengraf zijn niet langer toegankelijk. Dit gedeelte is door de Stichting verhuurd aan een juwelier en doet dienst als opslagruimte.

Jammer, want de geschiedenis van misschien wel een van de beruchtse gevangenissen van zowel het Byzantijnse als Osmaanse Rijk zou belangstellende uit de hele wereld trekken.


Küçük Ayasofya met de tombe van Kesikbaş Hüseyin Ağa

KucukayasofyaOp 200 meter van het touristisch schiereiland met de Blauwe Moskee ligt tussen de zeer smalle straatjes een oase van rust. De Küçükayasofya (Kleine Hagia Sophia) en de daarvoor liggende Sufiklooster. 's Zomers bloeien de bloemen in de lommerrijke tuin en klinkt dan Sufimuziek. Een plek die de sfeer ademt van het oude Istanbul.

Naar alle waarschijnlijkheid verbleef de Hollandse graaf Dirk III, zoals de meeste pelgrims in die dagen, rond de kerk die nu bekend staat als de Küçük Ayasofya (De kleine Hagia Sophia). Hier vlak bij moet hij de Bosporus hebben overgestoken om in Azië te belanden.

Wat maar weinigen weten, is dat deze tekke een voormalige Frankische Gevangenis uit de periode van het Latijse Keizerrijk is. De resten van deze oude gevangenis (Eski Fransız Hapishanesi) zijn nog goed zichtbaar in de muren bij de hoofdingang.

Meestal kom je via de zijingang binnen. Langs de tombe van Kesikbaş Hüseyin Ağa, de onthoofde eneuch die het tot Darüssaade Ağası (toezichthouder van de sultan's harem) schopte. Zijn graf is ten noorden van het gebouw.

Hüseyin Ağa was afkomstig uit een dorp in de omgeving van Amasya en een van de vertrouwelingen van sultan Bayezid II vanaf de tijd dat deze als kroonprins gouverneur van Amasya was. Hij volgde Bayezid naar Edirne, en toen deze Sultan werd, kwam Hüseyin Ağa mee naar Istanbul.

Het liep dus niet best af met Hüseyin Ağa, de man die de verbouwing van de verlaten Byzantijnse kerk tot moskee bekostigde. Ook liet hij de oude Frankisch-Byzantijnse gevangenis ombouwen tot zaviye en medrese cellen en een schitterende marmeren achthoekige fontein op de binnenplaats bouwen.

Hij stief zonder hoofd, want zijn graf vemeld dat het hier gaat om Kesikbaş (hoofdloze) Hüseyin Ağa. Hüseyin verloor zijn hoofd toen de Sultan er achter kwam dat hij een klacht over belasting-ontduiking achter had gehouden. Toen konden zelfs zijn jarenlange vriendschap met de Osmaanse heerser hem niet redde. De wetten golden voor iedereen, zonder uitzondering. Het moet de Sultan wel pijn hebben gedaan, want hij liet dit kostbare graf als eerbewijs bouwen kort na de onthoofding in 1510.

In 1925 werd Sufisme verboden en werd men Tot men gedwongen de poort te sluiten. De achthoekige marmeren historische fontein in het midden van het atrium werd verwijderd in 1938.

Eeuwen lang stond de tekke bekend als de Medresse van Kesikbaş Hüseyin Ağa. Dit werd na een renovatie aan het eind van de vorige eeuw officieel veranderd in Cultureel Centrum Burgemeester Ali Müfit Gürtuna. Dit cultureel centrum wordt gehuurd door de Stichting Yesevi, opgericht door Erdoğan Aslıyüce. In de voormalige cellen zitten naast zijn Yesevi-uitgeverij beoefenaars van traditionele ambachten als papier-marmeren, kalligrafie, porselein schilderen, houtsnijwerk etc. De gevangenistekke huist verder een cafetaria.

Kesikbaş Hüseyin Ağa Tombe,
Küçük Ayasofya,
İshak Paşa Mah.
Cankurtara

Hoe te bereiken?
Vanaf de Sultanahmet tramhalte in Eminönü is de Küçükayasofya te voet te bereiken. Via de kustweg volg de borden Sultanahmet en ga na de spoorweg onderdoorgang links en je ziet de Küçükayasofya al liggen. Er zijn verschillende parkeerplaatsen in de buurt van de moskee.

More in Turkish on the Küçükayasofya from Arkitera.com


Belangrijke genadenoorden zijn verder:

Graven van de Sahabe, de eerste generatie moslims, die naar Istanbul waren gekomen om de stad te belegeren. Deze Sahabe graven, waarvan er een groot aantal tussen Ayvansaray en Edirnekapısı werden herbouwd aan het begin van de 19e eeuw door Mahmud II, hebben daardoor allemaal dezelfde bouwstijl. Waaronder het mausoleum van Eyüb Sultan. Halid ben Abu Eyüb Zeyd marcheerde rond 700 AD op Istanbul aan het hoofd van een Arabisch leger en stierf in de strijd. Hij werd begraven in Eyüb buiten de stadsmuren.

Mausoleum Sultan Mehmed Reşad V
De op 1 na laatste Sultan van het Osmaanse Rijk had als laatse wens te worden begraven op een plaats waar hij "het geluid van water en de kinderstemmen kon horen ", en om deze reden ligtz ijn de neo-klassieke mausoleum naast een school aan de oevers van de Gouden Hoorn bij Eyüp.

In de regel valt de datum van een sultan's dood niet samen met de datum van de bouw van zijn mausoleum. Het was de gewoonte om de overleden soevereine onmiddellijk te begraven. Men plaatste een tent boven het graf en bouwde het mausoleum is gebouwd op een later tijdstip. Istanbul 's oudste monumentale mausoleum met geëmailleerde tegels in licht en donker blauw op de buitenmuren, is het Mahmud Pasa Mausoleum, gebouwd in 1464.

De tombes van Sufyan bin Uveyne Hz. en ijn vriend Abdullah Bin Amir.

Yuşa uit de Pentateuch. Een graf van gigantische proporties aan de hoge grond van Yuşa Tepesi op de Aziatische kant van de zeestraat İstanbul door de Zwarte Zee is volgens populair geloof, dat van een heilige door de naam van Yuşa. Echter, de identiteit van deze persoon is nog nooit ontdekt.

Graf van Sheikh Vefa (overleden 1491) in de Vefa wijk.

Sümbül Sinan Efendi, een lid van de Halvetiye Orde, die stierf in 1529, heeft zijn tombe naast de Koca Mustafa Pasa Moskee.

De graftombe van Merkez Efendi (gest.1552) in Yenikapı.

Tombr van Karacaahmed in Üsküdar.

Emir Buharî (d. 1516) in Fatih.

Graftombe van de toenmalige Sheikh ul-Islam Zembelli Ali Efendi (overleden 1526) op de onderste zijde van de Zeyrek Kilise (kerk) Moskee.

De tombes van Seyyid Cafer kleinzoon Raif Samadani en diens kinderen Bekri & Ali Efendi.

De tombe van Emir Ahmedi Buhari AH 922 AD 1516

Mahmud Baba Kuşdili in de buurt van Kadikoy. Verzonnen heilige

Yildiz Baba naast de Beurs in Bahçekapı. verzonnen heilige.

Een plaats bezocht door een groot aantal mensen die niets gemeen heeft met het graf van een heilige is de Hırka, ik serif Moskee, aan de kant van de Marmara Fatih wijk. Deze moskee, die heeft twee minaretten die lijkt op de hoofdsteden van Corinthische zuilen, is in de achthoekige vorm en gemengde stijl is de plaats waar de Robe van de profeet Mohammed wordt gehouden. Het werd gebouwd door Sultan Abdülmecit tussen 1848 en 1851. Binnen de moskee zijn er voorbeelden van de kalligrafie van Mustafa lzzet Efendi, een van de grote meesters van de 19de eeuw, van de Sultan zelf. De heilige relikwie die wordt algemeen aanvaard als de Robe van de profeet Mohammed werd gebracht van de Jemenitische in h. 1027 (1618) door Şükrullah Efendi en werd gehouden in zijn herenhuis door hem zelf en vervolgens door zijn afstammelingen, waar het kan worden gezien door gelovigen die een bezoek gebracht aan het huis, de Robe werd later weggehaald en geplaatst in een speciaal gebouw.

Er is een algemene wens van de Turken die rusten op de Aziatische kant van Istanbul, die de omvang van de Karacaahmed kerkhof. Hoewel elk deel ervan heeft een aparte naam, deze grote begraafplaats is een echte stad van de doden, die strekt zich uit van Üsküdar langs de weg naar Bagdad Kadikoy, waar het eindigt aan het Ayrılık Fontein. Daarna stijgt de heuvel en weer afdaalt naar Söğütlüçeşme, blijft aan de andere kant van de Creek Kurbağalıdere aan de achterkant van het stadion Fenerbahçe op Kızıltoprak. Hier worden de graven van haar stichter en zijn familie (die nog steeds) geven het einde van het kerkhof. Echter, dit kerkhof, die een groene gordel rond dat deel van de stad en werd gevuld met grafstenen die zijn kleine kunstwerken en droeg de namen van honderden beroemde mensen, geleidelijk afnemende. Nieuwe begravingen in de Karacaahmed Graveyard hebben geresulteerd in schade aan de oude grafstenen.

Tombe Sultan Selim II

In 1577 door Sinan gebouwd, is vierkant met een ring van kolommen met twee koepels. De buitenste koepel rust op de muren. Het interieur en de muren van de hal zijn bedekt met İznik tegels. Een van de panelen van tegels in de hal werd verwijderd door Sorlin Doringy en verkocht aan het Louvre Museum in Parijs.

De naastgelegen graftombe is van Murad lll en het werk van de architect Davud Aga. Het is zeshoekige van vorm en heeft twee koepels, een in de andere. Het interieur is versierd met geëmailleerde tegels.


Eyüp Sultan (Istanbul)

Het oudste islamitische heiligdom in Istanbul. Hier rust de vaandeldrager van de profeer Mohamed, Eyüp el-Ensari, In Eyüp liggen o.a. ook de tombes van Ahmet el-Ensari, Ebu Seybetul Hudri, Mihrisah Valide Sultan, Haci Besir Aga, Mirimiran Mehmed Aga, Abdurrahman Apas, Siyavus Apas, Sokullu Mehmed Apas, en Uryanizade Esad Efendi.

Van Eyüp naar de Küçük Ayasofya in de wijk Kadırga (Sultanahmet).


Mevlana in Istanbul

  • Yenikapı Mevlevihanesi
    Topkapı - Merkez Efendi Caddesi aan de Mevlevi Tekkesi Sokağı

  • Galata Mevlevihânesi in Beyoglu, is gebouwd in 1491 en is de oudste Mevlana kulliye van Istanbul. Het functioneerde tot 1925 en werd in 1975 heropend als museum.

  • Vlakbij Yedikule, de Vesting van Zeven Torens ligt in de oude stadsmuur de Mevlanapoort. Niet zolamg geleden in het nieuws omdat internetbedrijf Google Mevlanakapi, Istanbul zou hebben gekozen als de locatie van zijn eerste winkel in designer kleding die door Google gratis zou worden weggegeven in ruil voor contextuele reclame op de kleding.

  • (Yedikule) Achter de Topkapi begraafplaats in de wijk Zeytinburnu/Merkezefendi, aan het einde van de Mevlanakapi Cd. ligt in de oude stadsmuur de Mevlanapoort. Voorbij de snelweg (100 Yil Cd.) begint de Mevlevihane Cd. Nabij de M. Effendi Hamam (badhuis) ligt de Mevlevihane ,Ck. De eenvoudigste en goedkoopste manier om naar Yedikule te komen is om een suburbane trein (Banliyö Treni) uit Sirkeci Station richting Halkali te nemen. Die gaan om de paar minuten. Stap uit bij Yedikule, linksaf buiten het station, en 500 meter lopen naar het fort. Bus 80 rijdt hier vanuit Eminönü, maar die rit duurt langer en het kan persen zijn om in de soms overvolle bus te komen. Yedikule maakt deel uit van de landmuren, die van de kade met de Zee van Marmara zo'n 6,5 km in noordelijke richting doorlopen tot Ayvansaray bij Eyüp aan de Gouden Hoorn.


Eten in Istanbul

Aan restaurants geen gebrek. In zaken die naast een moskee of binnen een bepaalde straal rond een moskee zijn gevestigd, kun je geen bier, wijn of andere sterke drank krijgen, want deze horeca krijgt geen alcoholvergunning. Zoiets als wat ze in Nederland ook proberen, maar dan niet met alcoholverkoop, maar met coffeeshops in de omgeving van een middelbare school. Een staaltje Hollandse symboolpolitiek, want een scholier onder de 18 jaar mag toch al niet in een coffeeshop komen. Terwijl hij/zij zich vanaf 16 jaar af legaal een leververgiftiging mag zuipen en er speciale klinieken worden opgericht voor Nederlandse alcoholverslaafden onder de 12 jaar, tonen Nederlandse politici zich vooral bezorgd over een probleem wat er niet is.

Vegetariers kan ik Zencefil aanraden in de buurt van Taksim. Het veganistische low-key Parsifal zit tegenover Zencefil. Er zijn helaas weinig goede restaurants in Sultanahmet maar je kunt er wel goed gehaktballetjes (kofte) eten in de beroemde Sultanahmet Kofteci vlakbij de tramstop Sultanahmet. Let op de bruine pui,


Rust en groen in Istanbul

Als je het benauwd krijgt in de Grand Bazaar ga dan de kleine sluip-door-kruip-door gangetjes/steegjes in die leiden naar rustiger binnenplaatsen waar de verkopers hun koffie drinken en doe hetzelfde. Als je een trap naar boven ziet ga die dan op. Het is verbazend hoe rustig en stil het is in de binnenplaatsen.

Rustem Pasa Moskee - Een kleine moskee in de buurt van de spice/egyptische bazaar die de mooiste Iznik tegeltjes heeft van heel Istanbul. Het is er veel plezieriger en mooier dan in de blauwe moskee. Bovendien heeft de moskee ook een klein binnenplaatse boven straatniveau waar je, als je naar beneden kijkt, het drukken gewoel van de mensen onder je kan overpeinzen.

Bij de gouden hoorn in de buurt zijn de oude en verlopen volkswijken Fenner en Balat, die rustig en nog relatief vrij van toerisme zijn.

Als de lucht helder is en niet te koud, ga dan naar Pierre Loti cafe en loop naar beneden door de zeer oude Eyup begraafplaats. De moskee van Eyup is een heiligdom. Ondanks wat reli-toerisme in die buurt is het er erg sereen.

Niet zo groen maar wel rustig, en niet zo ver van Pierre Loti en Eyup, is de omgeving van Kariye Musesi, de best bewaarde Byzantijnse mozaiken ter wereld in een klein maar fijn kerkje. De meeste toeristen kunnen het niet vinden. Het ligt ook een beetje buiten de route. Kariye Musesi is dicht op woensdag. Lunch bij het ernaast gelegen Asitane het restaurant in Kariye Otel dat bekend is om de Ottomaanse cuisine.

Sjiek maar rustig, en een plek waar je rustig kan rondlopen en aan het water een gevulde gepofte aardappel kunt eten is Ortakoy. Het sjieke Bebek is ligt verderop. Veder is een bezoek aan een Hamam of het roken van een waterpijp bij metro/tramhalte Tophane een goede methode om te ontspannen.

Als je met de metro naar 4.Levent gaat, kun je van daar uit met de taxi naar Maslak Kasri (er is daar onder andere een jachthuis en een serre van een Sultan), de Sari en Pembe kiosken (Turks: Saare en Pembe Keusk) met bijbehorende parken.

Niet ver daar vandaan heb je ook vissersplaats Istinye en iets verder langs de Bosphoruskust de vele oude paleisjes van Yenikoy. Je kunt er goed vis eten bij Yali Resauran in Yenikoy en pal naast het water van de Bosphorus zitten op het terras van Yenikoy Spor Klubu Tesisleri. Emirgan Park en het Sabanci Museum zijn daar in de buurt als je cultureler vermaak zoekt.

Vanuit Yenikoy of Sariyer kun je een dolmus nemen naar Rumeli Feneri, mijn persoonlijke favoriet, een sloom vissersdorpje aan het einde van de Bosphorus aan de kant van de Zwarte zee. Houd wel in de gaten wanneer de dolmus of bus terug gaat richting Sariyer.

Als het weer het toelaat is een dagtocht naar de eilanden (aadaalar) zeer aan te bevelen. Neem de 'Vapur' of de 'Deniz Autobus' vanaf Eminonu vlak bij de Galata brug van Geert Mak. Op Buyukada kun je fietsen huren en paard en wagen nemen. Auto's zijn er verboden. Klim naar Aya Yorgi op de top voor een geweldig uitzicht op Istanbul. Ook Heybeli Ada, een van de andere eilanden, is de moeite waard. Ga er wel vroeg naar toe en check wanneer de laatste boot terug gaat. Er zijn ook leuke bed and breakfasts waar je een nacht kan logeren, http://www.ayanikolabutikpansiyon.com/ bijvoorbeeld of het Princes Hotel: http://www.buyukadaprincess.com/en/default.asp?x=foto_galeri>ype=1&pic_co=

Ook kun je de boot nemen naar de Aziatische kant waar het leven rustiger is en de straten groener. Er zijn daar 2 hele goede restaurants: Ciya (tjieja) en Iskender Kebabci, beide in Kadikoy. Richting Moda heb je dure lanen en meer groen. Eind september en in vroege lente is de grote vogeltrek over de Bosphorus. Dat is de beste tijd om naar de Camlica heuvels aan de Aziatische kant te gaan en niet alleen het geweldige uitzicht, maar ook de meer dan 70,000 roofvogels, 6,000 zwarte en 200,000 witte Ooievaars te bekijken die daar ieder jaar tijdens een korte periode de overtocht maken.


Sariyer (Stadswandeling Istanbul: van Rumelihisarı tot Kilyos)

Sarıyer is de meest noordelijke wijk van Istanbul aan de Europese kant van de stad. Met een lange kust langs het water en een weelderige bos waarin wolven en beren leven. Op dit kruispunt van de Bosphorus en de Zwarte zee kan het met name in het weekend in een file belanden.

We beginnen de wandeling ten zuiden van Sariyer, bijna onder de Fatih Sultan Mehmet Brug over de Bosporus ligt de Rumelihisarı.

Rumelihisarı

De Rumelihisarı is de enorme vesting aan de Bosporus, gebouwd tijdens de Osmaanse verovering van Istanbul door de man naar wie de bijgelegen brug is vernoemd. Er zijn een aantal cafe's en vis-snackbars aan de Bosporus en in de zomer hebben in Rumelihisarı waanzinnig populaire openlucht concerten plaats.

Gaan we onder de brug door noordwaards, dan is de eerste plaats waar we komen Emirgan.

Emirgan

Emirgan is vernoemd naar de Ottomaanse adel (emirs) die zich vroeger verpoosden op deze groene heuvelrug buiten de stad. In het centrum ligt in de schaduw van een grote plataan een pleintje met een cafe in het midden. Hier ligt ook het Sakıp Sabanci Museum.

Reşitpaşa

Reşitpaşa is een drukke wijk op de beboste heuvel boven Emirgan. De moderne campus van de Istanbul Stock Exchange is vlakbij, net als een campus van de Technische Universiteit van Istanbul en het mega winkelcentrum, Istinye Park.

Istinye

Istinye is een vissershaven, en had vroeger een scheepswerf. In 2003 werd hier het gigantische Amerikaanse consulaat gebouwd en verrees de ultramoderne shopping mall 'Istinye Park' met 'flagship stores' van Louis Vuitton, Dior en Gucci met daarbinnen een vreemde Disney-achtige reconstructie van de wat een kruidenbazaar moet voorstellen. Gelukkig heeft Istinye ook een baai met een marina en rommelige straatjes waar een gemoedelijke sfeer hangt.

Yenikoy

Vanuit Instinye loop je langs de Bosphorus naar Yenikoy waar vele 'Yali' houten historische villa's aan de Bosphorus te bewonderen zijn. De 'Sait Halim Pasja Yalisi' is een heel bijzondere Yali die gereserveerd kan worden voor groepen. Als je dit huis wilt zien, kun je, als je er niet al te toeristiek uitziet, aan de poort vragen of je de Yali mag bekijken omdat je er over denkt er een feest te organiseren. Goede kans dat je een Filippino treft, want Yeniköy heeft een aanzienlijke gemeenschap van Filippino's, die als huishoudelijke hulp in de grote villa's werken op de heuvel boven het oude dorp. Aan de waterkant staan dicht opeengebouwde oude huizen en een paar Grieks Orthodoxe kerken. Voormalig premier Tansu Çiller woont hier.
In Yenikoy heb je een klein groen parkje. Loop door het parkje naar 'Yenikoy Spor Tesisleri' dat een terras heeft direct aan de bosphorus zonder hekken, bloembakken of andere hinderlijke obstakels tussen jou en het water. Wel op de koters letten als je met kinderen komt). Je kunt hier uren naar de voorbijvarende olietankers kijken en de schaduwen van de wolken op de heuvels aan de Aziatische kant gadeslaan.

Tarabya

Tarabya heette vroeger Therapia. Het voormalig heiligdom voor de zieken waaraan wij het Griekse woord therapeia (therapie) danken. Deze chique buurt wordt gedomineerd door het Tarabya Hotel. De Marmara Universiteit heeft hier in een vila haar afdeling Waals (Frans) onderwijs gevestigd. Op het met beton afgedekte beekje dat hier ooit in de Bosporus stroomde, staat nu het Duitse consulaat. Aan de waterkant zijn er visrestaurants en tavernes met drank en traditionele Turkse muziek.

Büyükdere

Büyükdere was in de Byzantijnse tijd Vathys Kolpos , 'de diepe kloof "in het Grieks). Het was oorspronkelijk een rustige oude woonwijk met wat kerken en het Spaanse en Russische consulaat. De woning van een van Turkijes rijkste families werd omgebouwd tot het Sadberk Hanim Museum en er verezen dure appartementen en de betere flatgebouwen. Er zijn wat plaatsen om een glas thee te drinken aan de Bosporus.

Bahçeköy

Bahçeköy was voorheen het Byzantijnse Petra, een van de noordelijke dorpen van Sarıyer. Na de triomfale terugkeer van Suleiman I, uit Belgrado, vestigde hij zijn Servische commandoeenheden in het nabijgelegen bos, dat is bekend sinds de Belgrado Bos.
In de 19e eeuw lag het dorp Bahçeköy in het Belgrado Bos, maar het dorp zich tot aan de rand van het bos. Dit danken we op de eerste plaats aan Atatürk, die hier een Arboretum stichtte, dat uitgroeide tot de afdeling bosbouw van de universiteit van Istanbuln. Nadat Atatürk het zaad der vooruitgang had gezaaid, verrezen hier luxe woningen, prive-scholen en de campus van de prestigieuze Koc Universiteit. Ook het nieuwe dorp Zekeriyaköy, een van de duurste woonwijken in Istanbul. is gelegen in het bos. Hier heeft men minder last van het zwaar verkeer dat passeert over de kustweg naar Kilyos aan de Zwarte Zee. Maar ook op zondag moet je niet raar staan te kijken dat er lange rijen auto's door het bos toeteren op weg naar Kilyos aan de Zwarte Zee.

Sariyer

Sarıyer zelf is relaxed, vriendelijk en de visserij wordt er nog steeds beoefend in de kleine haven. De lokale vismarkt werkt voor de lange lijn van visrestaurants, cafes, kebab huizen en bars. Veel van deze zaken zijn eigendom van beroemde musici, die soms optreden voor hun klanten. In het weekend komen veel mensen uit de stad hier naartoe om na een flinke wandeling langs de Bosporus te eten en drinken.

... en de bossen

Van het centrum van Sariyer gaat ook de mooie bosweg richting Kiliyos, Garipce en Rumeli Feneri.
Hier trainde het Osmaanse leger en er zijn heerlijke koele plekken om te picknicken. Vanaf de bergtoppen heb je een prachtig uitzicht op Bosporus en Zwarte Zee. In het Belgrado Bos zie je nog steeds het systeem van viaducten en reservoirs uit de Osmaanse tijd.Vanuit Sariyer kun je ook naar het arboretum van Ataturk en naar het Belgrad bos gaan, maar voor de toegang tot deze bossen moet je betalen. Langs de bosrijke weg naar Rumeli Feneri zul je niet vaak taxi's langskomen. In de noordelijke bossen leven wolven en beren.

De kustweg gaat naar Rumelikavağı.

Rumelikavağı

Tussen Sariyer en Rumeli Feneri ligt ook het plaatsje Rumelikavağı waar de bekende intellectuelen van Istanbul graag vis eten. Er zijn ook resten van kasteelmuren in Rumelikavağı en simpele Griekse huizen. Op de weilanden rond de ruines kun je goed picknicken. Vanuit Rumelikavağı kun je terug naar Sariyer of met de pont terug naar Eminonu of Besiktas. Of verder gaan naar Garipce en Rumeli Feneri.

Garipce

Garipce is een minuscuul dorpje met enkele mooie maar vervallen houten huizen. En een paar visrestaurants, waaronder 'Asma Alti' met 5 tafeltjes waar je in het weekend moet reserveren. Door de week kun je meestal ook zonder reservering terrecht. tel. 0090 (0)212 2281070 of mobiel 0090 (0)5388317109.

Rumeli Feneri

Rumeli Feneri is de plaats waar de Zwarte Zee en de Bosporus elkaar treffen. Het is een vissersdorpje met een werkende haven voor vissers met een hoop kleinere vissersboten, de meeste van hout. Overal liggen stapels netten. Hier wordt gewerkt. Rumeli Feneri is niet toeristisch. De haven is uit de solide rotsen gehouwen. Dit is de plek waar al die kleine bootjes op de Bosphorus vandaan komen en de haven waar alle mosselen aan land gebracht worden. Bij het Cafe vlakbij de vuurtoren moet je dan ook zeker 'midiye tabagi' (bord gefrituurde mosselen) bestellen.

Het Dorp Rumeli Feneri (Romeinse vuurtoren in het Turks) is genoemd naar de vuurtoren die gebouwd is door de Fransen gedurende de Crimeaanse oorlog in 1899. De huidige vuurtoren is gebouwd in de 19e eeuw, maar voorheen stonden er op dezelfde plek al oudere vuurtorens. De Ali Macar Reis Atlas (16e eeuw) geeft aan dat op precies dezelfde plek al een vuurtoren stond. Volgens bronnen uit de 17e eeuw kon men via een trap met 110 stenen treden een vuurtoren bereiken waar ieder etmaal 8 "okka" (10264 gram) dolfijnen vet werd verbrand. In de 18e eeuw geloofde mensen dat als de olie lamp van de mysticus Sari Saltik uit ging, het licht van de vuurtoren ook zou doven.

Rumeli Feneri heette Panium in de antieke tijd. De grote rotsen bij Rumeli Feneri zijn bekend uit de Griekse mythologie. De Argonauten op zoek naar het Gouden Vlies lieten een wijnkleurige duif (oinas) tussen deze magische rotsen vliegen. De rotsen zouden steeds met donderend kabaal tegen elkaar komen en dan weer uit elkaar drijven. De Argonauten volgden de wijnkleurige duif die werd geleid door de godin Athena en hier hoordden de Argonauten het door een magische luit overstemde gezang van de Sirenen niet (dat hen naar de ondergang zou hebben gebracht) en zo bereikten ze veilig de Zwarte Zee. Sommige schrijvers van de mythen beweren dat Triton, een zeegod die uit de diepten van de Bosphorus omhoog rijst, de gigantische rotsen uit elkaar hield toen de Argonauten er tussen door voeren en dat de rotsen sinds die tijd niet meer bewegen. De tempel van Apollo die op de punt van de rots vlakbij Rumeli Feneri stond, staat ook vermeld in de legenden. Er wordt ook beweerd dat Apollo zichzelf zou hebben veranderd in een dolfijn en Tiphys de Helmsman zou hebben geleid.

In de Byzantijnse tijd heeft men de hoge Pompeius Collum op de rots gezet om daarmee scheepswrakken te voorkomen. De Ottomanen gaven de rotsen de naam Mavi Kayalar (de Blauwe Rotsen), Aglayan Kayalar (de Wenende Rotsen) of Kanli Kayalar (de Bloedende Rotsen). Later, in de Turkse tijd werden ze ook Kocatas (de Grote Steen) en Körtas (de Blinde Steen) genoemd. Het is mogelijk de rotsen te beklimmen vanaf de haven, maar zorg wel dat je voldoende profiel aan je schoenen hebt want de weg is erg stijl en de rotsen soms glad.

Kiliyos

Kiliyos is een badplaats aan de Zwarte Zee die in de zomer erg druk bezocht is en waar weinig verder te beleven is. Kilyos (Kumköy) is een klein dorp, waar men zich tot niet eens zo heel lang geleden rustig kon terugtrekken. In de afgelopen jaren heeft Kilyos zelfs een rock-festival in de zomer. Populair onder zwemmers is deze rotsachtige kust niet. De sterke stromingen en een gevaarlijke onderstroom, kunnen zwemmen hier riskant maken. Bovendien kan het zelfs in de zomer vet stormen op de Zwarte Zee. Gelukkig zijn er genoeg bars, cafe's en prive-strand clubs om in te schuilen. Er zijn twee wegen naar Kilyos: via de Belgrado Bos of via het dorp Sarıyer, wat leidt tot ernstige opstoppingen tijdens de zomermaanden.


Van Istanbul naar Konya

In Iconium (Konya), eindigt de Europese tak van het Sufipad. En vervolgt de Via Comitis van de Graaf van het Hollandse Huis haar weg naar Akören. Naar de Via Comitis

Mohamed el-Fers

 

Buy now at Lulu.com Click here to buy this book now

In Nederland schreef Mohamed el-Fers de eerste biografie van Mevlana. , de Mesnevi van Mevlana Rumi werd in het Nederlands vertaald door Abdulwahit van Bommel en heeft ook Sipko den Boer veel teksten van de mysticus in het Nederlands grbracht. Luister ook naar de Mevlana uitzending van De Wandelende Tak van de VPRO met muziekjournaliste Saskia Törnqvist

Het Mevlana-project werd uitgevoerd in samenwerking met de volgende organisaties:
Komfly.com
UETD
Vereniging Turkshuis
Mokum TV Amsterdam
Stichting KULSAN
Vereniging Turkse Schrijvers Nederland
Vereniging IFKSAN
Stichting Kleurrijk Dans
Stichting Mozaïek, Cultuur en Kunststichting
Stichting Troya
Stichting Tevazu
Stichting Mokum Plus
Stichting ODA
Stichting Kardelen
CWI Amsterdam
Historisch Museum Turkije-Nederland Hoorn
SMHO
Stichting Mystiek
Zaman Nederland

De E8 is een initiatief van de Europese Wandelvereniging. In Nederland is deze route onder beheer bij de Stichting Lange Afstand Wandelpaden.

HOME

www.hiking-site.nl

www.hiking.be

Österreichischer Alpenverein
The Sultantrial, part of the Sufipath, end/begins in Vienna.

German Hiking Clubs

Deutscher Wanderverband
Verbandes Deutscher Gebirgs- und Wandervereine e. V.

Der Bayerische Wald-Verein e.V.
Verein für Kultur, Heimat- und Volkstumspflege, Naturschutz, Landschaftspflege und Wandern im Bayerischen Wald.

Deutsche Wanderjugend (DWJ)
Die Deutsche Wanderjugend ist die Jugendorganisation des Verbandes Deutscher Gebirgs- und Wandervereine e. V.

Fédération française de la randonnée pédestre
The FFRandonnée is the old Comité national des sentiers de grande randonnée.

Voyageurs du Monde
Tour opérateur français, qui décline ses produits à travers les marques : Voyageurs du Monde, Terres d'Aventure, Comptoir des Voyages, Déserts, Nomade Aventure et Grand Nord Grand Large.

The Jewish Outdoors Club (JOC)
A non-profit organization located in the New York Metropolitan area. Its stated purpose is to "Bring Jews together to explore and get lost in the Great Outdoors".

Svenska Turistföreningen

Swiss Alpine Club
The Swiss Alpine Club (German: Schweizer Alpen-Club, French: Club Alpin Suisse, Italian: Club Alpino Svizzero, Romansh: Club Alpin Svizzer) is the largest mountaineering club in Switzerland. It was founded in 1863 in Olten and it is now composed of 111 sections with 110 000 members (2006).

VándorMások
VándorMások (lit. “Roving Others”) in Hungary is organizing gay-friendly hikes in the mountains easily accessible from Budapest.

American Hiking Society
Maryland-based non-profit dedicated to preserving trails, the areas that surround them and the hiking experience itself.